خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۰۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همی پرسی که چونی در فراقمچه می‌پرسی ز خورد و خواب، طاقم
۲
دل و هوش او چنان بربود یکسربه چشم شوخ و ابروهای طاقم
۳
در وصلم به رو یکباره دربستبه جان آورد دل از اشتیاقم
۴
به صبرم وعده‌ای داد آن نگاریننرفته تلخی آن از مذاقم
صفحهٔ ۱ از ۲