خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۰۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو من آشفته آن زلف و خالماز این بهتر نظر می‌کن به حالم
۲
شب هجران تو بس جان گدازستتویی چون ماه و من همچون هلالم
۳
منم موری ضعیف از ناتوانیمکن یکباره جانا پایمالم
۴
به وصلت یک شبی بنوازم آخرکه بگرفت از غم هجران ملالم
صفحهٔ ۱ از ۳