خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۰۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من دولت وصالش از بی نیاز خواهمصبح رخ امیدم در وقت راز خواهم
۲
محراب ابروانش پیوسته قبله ماستزان روی حاجت خود در هر نماز خواهم
۳
از سرو قامت او کوتاه گشت دستمبا وصل او چو زلفش عمری دراز خواهم
۴
بردی دلم ز دستم در پای غم فکندیخون دل رمیده چون از تو باز خواهم
صفحهٔ ۱ از ۲