خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرگشته در این عرصه ایام چو ماییمفرزین صفت ای شاه به کوی تو گداییم
۲
دردیست مرا در دل بیچاره و عمریستتا از رخ جان پرورت ای دوست جداییم
۳
هستی تو طبیب دل پُر درد ضعیفماز لطف جهان بخش تو محتاج دواییم
۴
عشق تو چو کوهست و تن غمزده کاهیآخر تو بگو چون به غم عشق برآییم
صفحهٔ ۱ از ۳