خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روی او را کجا توان دیدنیا گلی از وصال او چیدن
۲
تا به کی چون قلم توان جاناگرد کویت به فرق گردیدن
۳
درنگنجد بتا به مذهب عشقاز عزیزان همه جفا دیدن
۴
گریه ابر خوش بود به چمنصبحدم همچو غنچه خندیدن
صفحهٔ ۱ از ۲