خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای در غم عشق تو من در هر دهن افسانه‌ایگشتم غریق بحر غم در جستن دُردانه‌ای
۲
هرچند ببریدی ز من از تو طمع نبریده‌امجانی و ببریدن ز جان نتوان به هر افسانه‌ای
۳
از درد دوری روز و شب افتاده‌ام در تاب و تبجانم ز شوق آمد به لب در فرقت جانانه‌ای
۴
مرغ دلم پرواز کرد آمد به دام زلف توتا دید بر ماه رخت از عنبر تر دانه‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲