خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو خود به حال پریشان ما نظر نکنیبه کنج کلبه احزان ما گذر نکنی
۲
بیا که از غم هجرت به جان رسید دلمبه شرط آنکه ز پیشم دگر سفر نکنی
۳
به لطف بنده نواز تو چشم آن دارمکه گوش با سخن مدعی دگر نکنی
۴
دلا تو تا سر ما را به باد بَرندهیهوای زلف سیاهش ز سر به در نکنی
صفحهٔ ۱ از ۲