خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر روز که جلوه می‌کند رویشبر می‌خیزد قیامت ز کویش
۲
می‌نتوان دید روی او لیکنمی‌بتوان دید روی در رویش
۳
می‌نتوان یافت سوی او راهیای بس که برآمدم ز هر سویش
۴
تا فال گرفته‌ام جمال اوچون قرعه بگشته‌ام به پهلویش
صفحهٔ ۱ از ۴