خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۷
در مرثیهٔ فرزند دلبند سلطان بخت طاب ثراها
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر گه که گلی تازه به صبحم بنمودکز دیدن آن فتوح روحم بفزود
۲
زان گل بویی هنوز بر من نوزیدکش باد فنا ز پیش چشمم بربود
صفحهٔ ۱ از ۱