→ دیوان اشعارجهان ملک خاتون
جهان ملک خاتون
در مرثیهٔ فرزند دلبند سلطان بخت طاب ثراها
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
شمارهٔ ۱دردا و حسرتا که مرا کام جان برفت←شمارهٔ ۲ای دل و دیده دل دیده من پرخونست←شمارهٔ ۳گل فرو ریخت و رخ از باغ جهان پنهان کرد←شمارهٔ ۴از آتش غم هجرم به سر برآید دود←شمارهٔ ۵گلبن روضه دل سرو گلستان روان←شمارهٔ ۶کدام درد که ننهاد بر دلم گردون←شمارهٔ ۷الهی تو بگشا دری از بهشت←شمارهٔ ۸به حسرت ببردش ز دنیای دون←شمارهٔ ۹کرده‌ست مرا بی سر و بی سامان بخت←شمارهٔ ۱۰از دنیی دون اگر دری بر وی بست←شمارهٔ ۱۱تیر غم هجران تو از جان بگذشت←شمارهٔ ۱۲تا چند کنی فلک به جانم بیداد←شمارهٔ ۱۳نقاش که او نقش و نگاری دارد←شمارهٔ ۱۴تا چند فلک جامه غم می‌دوزد←شمارهٔ ۱۵بازم ز غم زمانه جان می‌سوزد←شمارهٔ ۱۶گرچه به ستم چرخ به من دست گشود←شمارهٔ ۱۷هر گه که گلی تازه به صبحم بنمود←شمارهٔ ۱۸چون از من دلخسته به یکباره رمید←شمارهٔ ۱۹تا رفته‌ای از بر من ای فخر کبار←شمارهٔ ۲۰هرچند جهان کرد شهان را در گل←شمارهٔ ۲۱در درد فراق یک زمان نغنودم←شمارهٔ ۲۲با درد تو درمان نپذیرد دل من←شمارهٔ ۲۳ای مرا پشت دل ز هجر تو نون←