خلوتی با طبیب اصفهانی
شمارهٔ ۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنکه پیوسته به رویت نگرانست، منموانکه حیران تو بیش از دگرانست منم
۲
آنکه از کوی تو ای خانه برانداز امیدبسته رخت سفر و دلنگرانست منم
۳
نقد جان می دهم و جنس وفا می طلبمآن خریدار متاعی که گرانست منم
۴
میگساران همه از جای، سبک برجستندآن سیه بخت که در خواب گرانست منم
صفحهٔ ۱ از ۲