خلوتی با طبیب اصفهانی
شمارهٔ ۱۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کرا یاری برای خویشتنما و یار بیوفای خویشتن
۲
تا به کی در بزم خاص اغیار رامی‌توان دیدن به جای خویشتن
۳
محفلم را مطربی درکار نیستبیخودم از ناله های خویشتن
۴
آشیانی دیدم از هم ریختهیادم آمد از سرای خویشتن
صفحهٔ ۱ از ۲