خلوتی با مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۲
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا تو از هستی خود، خود را نگردانی جداهودج جان چون نهی در بارگاه کبریا
۲
درکش انگشت از نمکدان جهان تا چون نمککم شوی از پختگان آتش وحدت جدا
۳
کاسه ها کرده ست بر خوان امید اما تهیستهست از کاسه تهی امید خوش خوردن خطا
۴
زرد و لاغر شو چو ابریشم مگر چون کرم قزپر بر آری زود چون زین خاکدان گردی رها
صفحهٔ ۱ از ۱۵