خلوتی با مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم عشق ترا چون جان نهان داشتمسوز آن دل که عشقت را چو جان داشت
۲
به چشمم عشق تو خوش لقمه ای بودچو خوردم استخوان اندر میان داشت
۳
زبانم سوخت چون نام غمت بردتو گفتی نامش آتش در دهان داشت
۴
ترا دل چرب مرغی دید و نشنیدکه غم بر شاخ مرغت آشیان داشت
صفحهٔ ۱ از ۲