خلوتی با مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بلبلان رخت به باغ افگندندزاغ را بار سفر می بندند
۲
دل لاله به عبیر آلودنددهن باد به مشگ آگندند
۳
باغ با باد صبا هم سخن استچه سخن همدم و هم سوگندند
۴
صبح و گل خنده‌زنانند به همهر دو بر کار جهان می خندند
صفحهٔ ۱ از ۳