خلوتی با قطران تبریزی
شمارهٔ ۸ - در مدح ابوالخلیل جعفر
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرخ‌گل بشکفت وزو شد باغ و بستان با‌بَهاخلد بگشاده است گویی سوی بستان باب‌ها
۲
بید را از باد بالش سرو را از آب کشمرغ را از لاله بستر مرغ را از نم نما
۳
شاخ گل گشته دو تا چون عاشقان از بار هجرساخته بلبل بر او چون عاشقان زیر و دو تا
۴
گل چو شمع افروخته بلبل بر آن دل‌سوختهگل ز گلبن با نوا شد بلبل از گل با‌نوا
صفحهٔ ۱ از ۱۲