خلوتی با قطران تبریزی
شمارهٔ ۵۳ - در مدح ابوالخلیل جعفر
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گه بهار همه خلق جفت یار بودمر از یار جدائی گه بهار بود
۲
مرا چگونه بود در فراق یار قرارکه در وصال کنون باز بی قرار بود
۳
کنون که خلق همه در کنار دارد یاربجای یار مرا اشک در کنار بود
۴
سزد ز دوری آن در شاهوار نگارکه جزع من صدف در شاهوار بود
صفحهٔ ۱ از ۸