خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آه گر من ز عشق آه کنمهمه روی جهان سیاه کنم
۲
آهِ من در جهان نمیگنجددر جهان پس چگونه آه کنم
۳
هر دو عالم شود چو انگشتیگر من آهی ز جایگاه کنم
۴
گر دمی آتشین زنم ز دلمبه دمی دفع صد سپاه کنم
صفحهٔ ۱ از ۴