خلوتی با قطران تبریزی
شمارهٔ ۹۱ - در مدح ابوالخلیل جعفر
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همیشه بد بود اندوه و درد فرقت یاربتر بوقت گل و صبح روزگار بهار
۲
کنونکه باد بهاری کنار پر گل کردتهی شده است مرا از گل و بنفشه کنار
۳
بهار رویش بر من حصار کرد فراقکنون که لاله و گل سر برون کند ز حصار
۴
ز درد فرقت آن چون چنار قامت دوستهمی بنالم چون فاخته بشاخ چنار
صفحهٔ ۱ از ۱۱