خلوتی با قطران تبریزی
شمارهٔ ۱۱۵ - در مدح ابوالخلیل جعفر
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا عدیل دوست گشتم با طرب گشتم عدیلبر جهان و جان بدیل آرم بدو نارم بدیل
۲
گرچه باشم دور از او عشقش به من باشد رفیقگرچه باشم فرد از او مهرش به من باشد عدیل
۳
مهر آن مه بر دل من چون نشان آبله استمهر دیگر نیکوان همچون نشان نقش نیل
۴
در میان هر دو دل یک میل نبود راه بیشدر میان هر دو تن بوده است کم دریای نیل
صفحهٔ ۱ از ۱۰