خلوتی با قطران تبریزی
شمارهٔ ۱۲۲ - در مدح ابوالحسن علی لشگری
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا جهان از گل خرم شده چون باغ ارمآهو ایمن شده بر سبزه چو مرغان حرم
۲
از بر سوسن بین برگ گل زرد و سپیدچو پراکنده بمینا در دینار و درم
۳
لاله و سبزه بهم در شده از باد بهارهمچو آمیخته پیروزه و بیجاده بهم
۴
سمن از باد همی جنبد چون پشت شمنچمن از لاله همی خندد چون روی صنم
صفحهٔ ۱ از ۷