خلوتی با قطران تبریزی
شمارهٔ ۱۳۰ - بهاریه و خطاب به ابر
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
الا ای پرده تاری به پیش چشمه روشنزمانی کوه را تَرگی زمانی چرخ را جوشن
۲
دژم روئی و گیتی را کند آثار تو خرمسیه فامی و عالم را کند دیدار تو روشن
۳
گهی بر گوشه گردون نهاده مر ترا گوشهگهی بر دامن خورشید بسته مر ترا دامن
۴
گهی بادت بود مرکب گهی چرخت بود میدانگهی برت بود مکمن گهی بحرت بود معدن
صفحهٔ ۱ از ۵