خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۶۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نشستی در دل من چونت جویمدلم خون شد مگر در خونت جویم
۲
تو با من در درون جان نشستهمن از هر دو جهان بیرونت جویم
۳
چو فردا گم نخواهی بود جاویدپس آن بهتر بود کاکنونت جویم
۴
مرا گویی چو گم گردی مرا جویچو بی چونی تو آخر چونت جویم
صفحهٔ ۱ از ۳