خلوتی با اثیر اخسیکتی
شمارهٔ ۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از تو هر آنچه بر من درویش می‌رودراضی شدم چو بر همه، زین بیش می‌رود
۲
منشین به جور در پس افلاک چون مه‌اتبر سر گرفته غاشیه در پیش می‌رود
۳
ای تشنه‌ی جمال تو چشمم، به یاد آرکه‌آبت همه به جوی بداندیش می‌رود
۴
از تشنگیش در عجبم خاصه کین زمانبر رخ دو جویم از جگر ریش می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۳