خلوتی با اثیر اخسیکتی
شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با آنکه در میان دل آتش همی‌زنمچون عود، در میان نفس خوش همی‌زنم
۲
بر من زمانه همچو قفس گشت جرمم آنکبلبل نهاد، زخمه‌ی دلکش همی‌زنم
۳
گویم مگر، برون جهم از روزنِ عدمپروانه‌وار، بال در آتش همی‌زنم
۴
مرکب زتازیانه چو طفلان و آنگهیلاف از سرای پرده و مفرش همی‌زنم
صفحهٔ ۱ از ۲