خلوتی با اثیر اخسیکتی
شمارهٔ ۱۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زلف چون بر عذار می‌فکنیلیل را در نهار میفکنی
۲
چون لبت مست لطف می‌گرددباده را در خمار میفکنی
۳
جانی آویخته است بر فتراکتا نظر بر شکار میفکنی
۴
هر کجا مهر در میان آمدخویشتن بر کنار میفکنی
صفحهٔ ۱ از ۲