خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۶۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای جگر گوشهٔ جانم غم توشادی هر دو جهانم غم تو
۲
به جهانی که نشان نیست ازوغم تو داد نشانم غم تو
۳
گر ز مژگانت جراحت رسدمزود برهاند از آنم غم تو
۴
زان جراحت چه غمم باشد از آنکبس بود مرهم جانم غم تو
صفحهٔ ۱ از ۳