خلوتی با فضولی
شمارهٔ ۱۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی لبت قطع نظر کرده ام از آب حیاتدارد از شام غمت آب حیاتم ظلمات
۲
رفت با درد وغمت صبر و ثباتم از دلغم و درد تو بدل شد بدل صبر و ثبات
۳
شیوه مهر و وفا از تو نمی باید خواستچون توان خواست صفاتی که نباشد در ذات
۴
نه چنان بسته بزنجیر بلایت شده امکه توانم گذرانید بدل فکر نجات
صفحهٔ ۱ از ۲