خلوتی با فضولی
شمارهٔ ۱۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر پری‌چهره که دوران به جهان می‌آردبهر آزار دل خسته‌دلان می‌آرد
۲
صورتی را چو مشعبد فلک ار ساخت پنهانمنتظر باش که زیباتر ازآن می‌آرد
۳
چون نرنجد دل اهل ورع از ناله منمرده را نیز چنین ناله به جان می‌آرد
۴
می‌زند صورت صراحی ز می لعل تو دمجام را آن تحسر به دهان می‌آرد
صفحهٔ ۱ از ۲