خلوتی با فضولی
شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا مرا سودای شمع عارضت در سر نبودسینه ام سوزان دلم صد پاره چشمم تر نبود
۲
در گریبان دلم روزی که عشقت دست زدهستیم را جز لباس نیستی در بر نبود
۳
جان من روزی که شوق جوهر تیغ تو داشتدر جهان نام و نشان از جسم و از جوهر نبود
۴
از ازل تنها مرا شد درد تنهایی نصیبغالبا این درد را قابل کسی دیگر نبود
صفحهٔ ۱ از ۲