خلوتی با فضولی
شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گاه لطفی می‌نماید گه جفایی می‌کندشوخی آن طفل هردم اقتضایی می‌کند
۲
آه ازآن نورس که گه رخ می‌نماید گاه زلفهرزمان ما را گرفتار بلایی می‌کند
۳
هر طرف صد مبتلا دارد ولی از سرکشیاو کجا پروای حال مبتلایی می‌کند
۴
کار من عشقست جز کویت ندارم هیچ‌جاهرکسی تدبیر کار خود ز جایی می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۲