خلوتی با فضولی
شمارهٔ ۲۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان را به لعل چون شکرت تا سپرده‌امدیدست لذتی که من از رشک مرده‌ام
۲
شوق تو رهنمای وجودم شد از عدمنی من به اختیار خود این ره سپرده‌ام
۳
در غربت وجود که وادی حیرتستجز درگه تو راه به جایی نبرده‌ام
۴
نقد سرشکم از در انجم زیاده استشب‌های غم همین و همان را شمرده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲