خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۷۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر کسی یابد درین کو خانه‌ایهر دمش واجب بود شکرانه‌ای
۲
هر که او بویی ندارد زین حدیثهر بن مویش بود بتخانه‌ای
۳
هر که در عقل لجوج خویش ماندزین سخن خواند مرا دیوانه‌ای
۴
هر که اینجا آشنای او نشدباز ماند تا ابد بیگانه‌ای
صفحهٔ ۱ از ۴