خلوتی با فضولی
شمارهٔ ۳۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو طفلان پیشه‌ای جز گریه در عالم نمی‌دانمنمی‌داند کسی درد مرا من هم نمی‌دانم
۲
به وحشت بس که معتادم ز خود هم کرده‌ام نفرتطریق الفت جنس بنی‌آدم نمی‌دانم
۳
غم دل با که گویم راز دل پیش که بگشایمز غم مردم چه سازم چارهٔ این غم نمی‌دانم
۴
نیم آگه ز خود تا کی غمم پرسی دلم جوییچه می‌گویی چه می‌جویی تو ای همدم نمی‌دانم
صفحهٔ ۱ از ۲