خلوتی با فضولی
شمارهٔ ۳۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چرا نگاه بدور رخت بماه کنمکه چون نگاه کنی بر زمین نگاه کنم
۲
جدا ز شمع جمال تو تا بکی شبهاچراغ خلوت خود را ز برق آه کنم
۳
ز ناز بر سر من پا نمی نهی تو اگرهزار بار سر خویش خاک راه کنم
۴
باشک و آه کنم عشق را بخود ثابتچه لایق است که دعوای بی گواه کنم
صفحهٔ ۱ از ۲