خلوتی با فضولی
شمارهٔ ۴۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نپرسد از من بی کس درین دیار کسیکسی نیم که ز من گیرد اعتبار کسی
۲
بشرط صبر بیوسف چو می رسد یعقوبچرا کند گله از دور روزگار کسی
۳
چو هست محنت هجران بقدر مدت عمرچرا بوصل نباشد امیدوار کسی
۴
گل مراد بر آرد اگر دهد آبیز ابر صبر بگلزار انتظار کسی
صفحهٔ ۱ از ۲