خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می کشد چشم تو از گوشه به میخانه مرامی کند زلف چو زنجیر تو دیوانه مرا
۲
شسته بودم ز می و جام و قدح دست ولیمی برد باز لبت بر سر پیمانه مرا
۳
به هوای لب میگون تو گر خاک شومذره ای کم نشود رغبت میخانه مرا
۴
دانه خال تو آن روز که دیدم گفتمدام زلف تو کند صید بدین دانه مرا
صفحهٔ ۱ از ۳