خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که از فکر تو پیوسته سرم در پیش استدل من بی لب لعل نمکینت ریش است
۲
گر کنم روز و شب اندیشه وصلت چه عجبعاشق غمزده پیوسته محال اندیش است
۳
جور خوبان ز وفا گرچه بود بیش، ولیای وفا اندک من! جور تو بیش از بیش است
۴
دل من وصل تو مشکل به کف آرد زانروکاحتشام تو نه مقدار من درویش است
صفحهٔ ۱ از ۲