خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گفتمش زلف تو مأوایی خوش استگفت خوبان را همه جایی خوش است
۲
گفتمش همتا ندارد قامتتگفت چشمم نیز همتایی خوش است
۳
گفتمش دور خوش است ایام عمرگفت آن با روی زیبایی خوش است
۴
گفتمش در بند بالای توامگفت از این مگذر که بالایی خوش است
صفحهٔ ۱ از ۳