خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منم آن مجمع البحرین که پر لؤلؤی مرجان استکه دایم در خیال من لب و دندان جانان است
۲
بیا ای طالب معنی! کنون بشنو به گوش جانبیان از علم القرآن که الحق فضل رحمان است
۳
«لباس سندس» حق را که آمد خلعت حوریتو از «مدهامتان» برخوان که بر رخ خط ریحان است
۴
ز «عینان نضاختان» بنوش این شیر چون امیز شرح سینه چون دیدی که جاری زان دو پستان است
صفحهٔ ۱ از ۳