خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بخت ابد یار آن که با تو قرین استبا تو نشستن به از بهشت برین است
۲
جور و جفا کردن از تو دور نباشدعادت خوبان روزگار چنین است
۳
دل هوس زهد کرد و گوشه ولیکنچشم سیاه تو آفت دل و دین است
۴
مست و خراب از خیال گوشه چشمتهر طرفی صدهزار گوشه نشین است
صفحهٔ ۱ از ۳