خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیار باد صبا شمه ای ز طره دوستکه آفتاب جهانتاب زیر سایه اوست
۲
کجایی ای صنم چین! که اشک دیده منبه جست و جوی وصالت همیشه در تک و پوست
۳
به بوی زلف تو جان می دهد نسیم صباکه همچو سنبل زلفت نسیم غالیه بوست
۴
کمند زلف تو بر چهره تو، پنداریفتاده سنبل سیراب بر گل خود روست
صفحهٔ ۱ از ۳