خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنان که به تقلید مجرد گرویدنددورند ز حق، زان به حقیقت نرسیدند
۲
خورشید یقین از افق غیب برآمداین بی بصران دیده ببستند و ندیدند
۳
نزدیکتر از مردم چشم است ولیکنبی معرفتان از رخ آن ماه بعیدند
۴
دور از حرم و کعبه و خلدند همه عمردر وادی جهل از پی پندار دویدند
صفحهٔ ۱ از ۴