خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۱۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیستم یک دم ز عشقت ای صنم پروای خودرحمتی کن رحمتی بر عاشق شیدای خود
۲
سایه طوبی ز قدت بر سر اندازم شبیتا که برخوردار باشی از قد و بالای خود
۳
روز و شب پیش خیالت هستم از جان در سجودعاشق حق کی پرستد جز بت زیبای خود
۴
خانه دل جاودان جای تو کردم، حاکمیگر کنی معمور، اگر ویرانه سازی جای خود
صفحهٔ ۱ از ۳