خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۷۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر دمم در امتحان چندی کشیدامنم در خون جان چندی کشی
۲
مهربان خویشتن گفتم تو راکینهٔ آن هر زمان چندی کشی
۳
همچو خاکم بر زمین افتاده خوارسر ز من بر آسمان چندی کشی
۴
چون جهان سر بر خطت دارد مدامچون قلم خط بر جهان چندی کشی
صفحهٔ ۱ از ۳