خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روشن است این و راست می‌گویدآن که «مه روی ماست» می‌گوید
۲
سرو را، یار، «اگر نه عاشق ماستپای در گل چراست؟» می‌گوید
۳
سنبلش گفت «ملک حسن مراست»کج نشسته است و راست می‌گوید
۴
گفتم ای دل ز عشق یکتا شو«سر زلفش دوتاست» می‌گوید
صفحهٔ ۱ از ۴