خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خرامان میرود دلبر به بستان وقت گل گل گلبه رخ گل گل به لب مل مل به قد چون سرو سنبل بل
۲
سمن داری تو در بر بر به شوخی راست چون عرعردلت چون سنگ مرمر مر زبانت راست چون بلبل
۳
به سنگینی چو که که که، به چستی باد صرصر صردرآمد در چمن چم چم چمن پر شد ز غلغل غل
۴
عرق بر عارضش نم نم ز مدحش دم به دم دم دمکمندش برده خم خم خم سمندش همچو دلدل دل
صفحهٔ ۱ از ۲