خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۲۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه چرخ دیده نه سیاره از بدایت حسنملک صفت بشری چون تو در نهایت حسن
۲
چه صورتی! چه جمالی! علیک عین اللهکمال حسن همین است و حد غایت حسن
۳
از آفتاب جمالت زوال بادا دورکز او به اوج رسید آفتاب رایت حسن
۴
ز خسروان ملاحت تویی بعون اللهشهنشهی که بر او ختم شد ولایت حسن
صفحهٔ ۱ از ۳