خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۲۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ماییم دل ز عالم بر زلف یار بستهاز دست پرنگارش دل در نگار بسته
۲
سودای چشم مستش در جان و دل نشستهدر خاطر از خیالش فکر خمار بسته
۳
باشد ز حسن و زلفش پای صبا گشادهاز مشک رو سیه شد راه تتار بسته
۴
ای پرده ای ز سنبل بر یاسمن کشیدهوی برقعی ز ریحان بر لاله زار بسته
صفحهٔ ۱ از ۳