خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۲۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر شبی دولت به دستم زلف یار انداختیسایه اقبال بر من روزگار انداختی
۲
چشم مستش گر نظر کردی بر اهل خانقاهمردم خلوت نشین را در خمار انداختی
۳
دولت دنیی و عقبی وصل یار است ای دریغبختم این دولت شبی گر در کنار انداختی
۴
هم ز مژگانش دلم را ناوکی بودی نصیبچشم ترکش گر چنین لاغر شکار انداختی
صفحهٔ ۱ از ۳